باید تجربه اش کنی تا بفهمی که چقده بده... چقده بده که مجبور بشی برای ثانیه ثانیه روزت غصه بخوری و دلشوره داشته باشی...برای لحظه لحظه هات برنامه بریزی و شب وقت خواب از روزت و کارات راضی نباشی...همش دلت شور اینو بزنه که نکنه جا بمونی... نکنه به موقع به هدفت نرسی... ترسی که مث خوره داره شیره جونتو میمکه و هر لحظه هم یه تلنگری بهت میزنه تا دوباره خودشو برات یادآوری کنه، که بگه آهااااااااای خوش خیال من هنوزم هستم و حالا حالا ها شریک لحظه هاتم و باهاتم...

یه ردیف پر از کتاب های رنگارنگ که باید به همشون دست رفاقت بدی که نکنه فردا پشیمون بشی که چرا ازشون غافل بودی... یه ستون پر از جزوه های فضایی .. یه جعبه کوچیک که تو دلش پر از لغت هایی که برات مث کلید خوشبختی با ارزشه... یه دنیا تست نزدا که تا وقتی هستن خواب و خوراک ازت صلب شدست... یه ساعت رومیزی که شده همدم جدیدت که لحظه هاتو با اون به رنگ تلخ نقاشی کنی...یه چراغ کم مصرف همیشه روشن که شده نماد شب بیداری هات... یه خودکار همیشه منتظر که میخواد باهات هم درد باشه اما افسوس که عمرش کمتر از یه هفته ..و شاید همه ی "یه" های موجود...

اگه...

با...

یکی که دلش پر از آشوب شده و دلهره امونشو بریده... یکی که همه حتی فامیل های درجه چهار و پنجش چشم انتظار دیدن نتیجشن.. یکی که هدف هاش مثل دلبستگی هاش  بزرگه و رنگی... یکی که همیشه میگه قطعا من میتونم اما وحشت داره که این فقط یه توهم باشه...یکی که میگه 9 ماه کمه...یکی که میگه کاشکی این روزها به جای 24 ساعت 48 ساعت بود... یکی که  اینقدی عصبانی و ناراحت شده که همه میگن: " ببینم ...... نکنه عاشقی؟" ... یکی که دلیل این همه استرسو گیج بازی و به همین فاجعه وصله میزنه... یکی که یکیه...

درسته...